ေဟာဒီၿမိဳ႔မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းလမ္းတို႔၊ ရွင္စႏ္ၵိမာလမ္း၊ အာဇာနည္ လမ္းတို႔ကို ၿမိဳ႔ေနျပည္ထိုင္ ပုဂ္ၢိဳလ္တိုင္း သိမီၾကတယ္။ အထင္ကရ လမ္းႀကီးေတြ ဟုတ္လား။
အဲဒီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္္ဆန္း လမ္းေပၚမွာ ဆိုင္ေတြ၊ ကနားေတြ အမ်ားႀကီး။ ေရႊဆိုင္ေတြလည္းရွိတယ္။ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ အေရာင္း ဆိုင္ေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ ပုဂၢလိက ဘဏ္တိုက္ေတြေရာ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြေရာ၊ ႐ုပ္ရွင္႐ံုေတြေရာ၊ စတိုးဆိုင္ေတြေရာ၊ ဖိနပ္ဆိုင္ေတြ၊ နာရီ အေရာင္းဆိုင္ေတြ၊ ဘာလိုခ်င္သလဲ ေဟာဒီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္းေပၚမွာအကုန္ရတယ္။
ဒီေတာ့စာအုပ္ဆိုင္ဆိုတာလည္းပါေတာ့တာေပါ့။စာအုပ္ဆိုင္ကရွိေတာ့ရွိတယ္။အႀကီးႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ စာအုပ္ဆိုင္ရွင္ေတြခမ်ာ စစခ်င္းေတာ့ နည္းနည္းနဲ႔က်ဲက်ဲ၀ိုင္းၾကရတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဆိုင္ရွင္လင္မယားႏွစ္ေယာက္မွာ ေယာက္်ားသည္က ညိဳညိဳပုပုပါးပါး၊ မိန္းမျဖစ္သူက ျဖဴ ျဖဴ ေျဖာင့္ေျဖာင့္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္ရတဲ့ စာအုပ္၀ယ္သူေတြက ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ ညီပါေပတယ္လို႔ ဆိုသူ ရွိသလို ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ မအပ္မစပ္တဲ့ အတဲြပါကြာလို႔ ေတြးသူလည္း ေတြးမိၾကေပမေပါ့။ သူတို႔ နာမည္ေတြကလည္း ၀တၳဳစာအုပ္ မာတိကာထဲက ယူၿပီးမွည့္ထားသလိုပဲ။ခင္ပြန္းျဖစ္သူကကိုထြန္းေဆြမင္းတဲ့။
ထြန္းေတာက္ထြဋ္ဆီ က ထြန္းကိုယူ၊ ဦးေဆြ(ဒႆ နိက)ဆီက ေဆြကိုေကာက္၊ မင္းခိုက္စိုးစန္ဆီက မင္းကိုယူ မွည့္ထားေရာ့သလား။ ဇနီးသည္ရဲ႕ နာမည္က လည္း မေခဘူး။ ႏွင္းခင္ရီ တဲ့ေလ။ ခင္ႏွင္းရီ၊ ခင္ႏွင္းရည္ ဆိုတာလို ၾကားဖူးေနက် နာမည္မ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ႏွင္းခင္ရီတဲ့ေလ။ စာေရးဆရာမေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ ႏွင္းဆီေအာင္၊ ပုညခင္၊ ေကသရီတို႔ကိုမ်ားသူ႔မိဘကစြဲလမ္းခဲ့ေလသလား။
ကိုထြန္းေဆြမင္းက မနက္ေစာေစာ ဆိုင္ခင္းေလ့ ရွိတယ္။ ဒီေမာင္ ဆိုင္ေရွ႕မွာ တံျမက္စည္း လွည္းရင္ မႏွင္းခင္ရီက စင္ေပၚက စာအုပ္ေတြ ဖုန္သုတ္တယ္။ ပါးစပ္ ကေတာ့ ေစ်းေရာင္းေကာင္းမယ့္ ဓနသိဒ္ၶိ ဂါထာ တစ္ခုခု ရြတ္ရင္းေပါ့။ အေၾကာင္း မညီညြတ္လုိ႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုထြန္းေဆြမင္း ရပ္ကြက္ထဲက လူမႈေရး ကိစၥ တစ္ခုခုရွိလို႔ တံျမက္စည္း မလွည္းအားရင္မႏွင္းခင္ရီလွည္းတယ္။ဖုန္လည္းသုတ္တယ္။
ေမာင္တစ္ထမ္း မယ္တစ္ရြက္ ဆိုင္ေလးပါပဲ။ စစခ်င္း စာအုပ္ သံုးေလးရာနဲ႔ စဖြင့္ခဲ့တဲ့ ဆိုင္ကေလး။ ဆိုင္သက္တမ္းငါးႏွစ္ေလာက္ရေတာ့ စာအုပ္ေရ တစ္ေထာင့္ငါးရာ ျဖစ္လာေရာ။ သိပ္ၿပီးထူးဆန္းတဲ့ကိစၥေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလင္မယားေခၽြေခၽြတာတာ ၀တ္စားၾကတယ္ေလ။ ေရာင္းရသမွ်ဆိုင္ထဲပဲျပန္ျမႇဳပ္ႏွံတဲ့သေဘာ။ အေပ်ာ္ဖတ္စာအုပ္ေတြ၊ ေက်ာင္းျပ႒ာန္းခ်က္ေတြ မေရာင္းေလေတာ့ သူတို႔စာအုပ္ဆိုင္ေလးက “ေျဖာက္ေျဖာက္ ေျဖာက္ေျဖာက္” ေရာင္းရတဲ့ ဆိုင္ေလး။
ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း၊ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ ဆရာ မင္းသု၀ဏ္၊ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ဆရာျမသန္းတင့္၊ သခင္ျမသန္း၊ လူထုဦးလွ၊ လူထုေဒၚအမာ၊ သိန္းေဖျမင့္၊ ခင္မ်ဳိးခ်စ္၊ ေအာင္သင္း၊ ဦးေရႊေအာင္၊ ေရႊဘိုမိမိႀကီး တို႔ရဲ႕ စာအုပ္မ်ဳိးေတြ ေရာင္းရာကေန စာဖတ္ပရိသတ္ ေတာင္းဆုိတဲ့ ခင္ႏွင္းယု၊ ခင္ေဆြဦး၊ ကလ်ာ၊ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္တုိ႔ တင္ေရာင္းလာတယ္။ စာအုပ္၀ယ္သူေတြရဲ႕ အလုိကို လိုက္ရင္း ရွင္ဆႏၵာဓိက၊ ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ)၊ ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ)၊ ဆရာႀကီးဦးၾကည္၊ ဂ်ဴး၊ မင္းခိုက္စိုးစန္ တို႔ပါ ျဖန္႔ခ်ိရပါေလေရာ။
စာအုပ္၀ယ္ ဆုိတာက စိတ္ကူးအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လာၾကတာ။ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ တစ္သက္တာ မွတ္တမ္း ၀ယ္မလို႔လာတာ၊ ဒါေပမဲ့ ေဒါက္တာ သန္းထြန္းရဲ႕ ငါ ေျပာခ်င္သမွ် ငါ့အေၾကာင္း ေတြ႔တဲ့အခါ ေကာက္၀ယ္ခ်င္ ၀ယ္သြားတာ။ လူထုေဒၚအမာရဲ႕ ျပည္သူခ်စ္ေသာ အႏုပညာသည္မ်ား၀ယ္ၿပီး ေငြပိုေငြလွ်ံေလးက်န္ေသးေတာ့ ဘုရားရွိခိုးအမ်ဳိးမ်ဳိးပါ ၀ယ္သြားသူ မ်ဳိးလည္းရွိ။ ေျဖာက္ေျဖာက္ ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ေစ်း၀ယ္ေတြက ဒိျပင္ စာအုပ္ဆုိင္ႀကီးေတြ ၿမိဳ႕အႏွံ႔ ရွိေပမယ့္ သူတို႔ဆိုင္ကိုမွ ပံုမွန္အားေပးၾကတဲ့ အမာခံ ေဖာက္သည္ေတြလည္းရွိတယ္။
ကုန္စည္ဒိုင္က ပဲအေရာင္းအ၀ယ္ဆရာႀကီးကိုၾကည္လြင္လိုပုဂ္ၢိဳလ္၊ ဆန္ကုန္သည္မ်ား အသင္းက ကိုသိန္းေဇာ္လိုလူ၊ သမိုင္းက်ဴရွင္ဆရာ ဦးသိန္းဟန္၊ ပြဲကုန္းက ေဒါက္တာစံရ၊ မဟာ၀ိသုဒၶါ႐ံုနဲ႔ ျမေတာင္တိုက္ကဦးပၪၥင္းတခ်ဳိ႕၊ စစ္ကိုင္း ျမစၾကာေက်ာင္းတုိက္ ဦးပၪၥင္းေတြ၊ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္ ဒီဆိုင္မွာမရွိရင္ မွာထားခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္မွယူမယ္။ အဲဒီအခါ ကိုထြန္းေဆြမင္း ဆိုင္ကယ္ ဖင္ၾကားညႇပ္ၿပီး ေအာ္ဒါေပးထားတဲ့စာအုပ္ မရ ရေအာင္ ရွာၿပီ။
ဒီလိုနဲ႔ လစဥ္၀ယ္သူေတြ၊ ပံုမွန္ ေဖာက္သည္ေတြ တစ္လၿပီး တစ္လ တိုးလာေတာ့တယ္။ သူတို႔ သင္ေပး လုိ႔ပဲ ဗလာစာအုပ္ပါ တြဲေရာင္းေတာ့ အထုိက္အေလ်ာက္ ေရာင္းရတာပါပဲ။
စာအုပ္ခ်ည္းလား၊ ခဲတံေလး၊ ေဘာလ္ပင္ေလး ပါထားေလ။ ျပန္အမ္းစရာ အႏုပ္မရွိတဲ့ အခါ ေဘာလ္ ပင္ အမ္းေနၾကတာ၊ ေပတံ မရွိဘူးလား။ ခဲဖ်က္ေရာ၊ ခဲသား ေဘာလ္ပင္ တင္ဦး၊ ဒီလိုနဲ႔ မႏွင္းခင္ရီ ေစ်းခ်ဳိထဲက စာေရး ကိရိယာဆိုင္ေတြဘက္ ေျခဦး လွည့္တဲ့အခါ လွည့္ရတယ္။
စာအုပ္ေရာင္းတယ္ ဆိုတာ လာ၀ယ္သူက ဘာစာအုပ္ မရွိဘူးလားလို႔ ေမးရင္ ရွိပါတယ္။ ဒီမွာပါ ခင္ဗ်ာ၊ ဒီမွာပါရွင္ ဆုိၿပီး ၀ယ္သူ႔လက္ အပ္လိုက္ခ်င္တာ။ ဒါေပမဲ့ စာအုပ္တိုက္ မ်ဳိးစံုက စာအုပ္ေတြကလည္း ထြက္လိုက္တာ၊ သူတို႔ ဇနီး ေမာင္ႏံွ လိုက္မမီဘူး။
ေစ်း၀ယ္ ေျဖာက္ ေျဖာက္ဆိုတဲ့ စကားဟာ ဘာ အလကၤာ ေျမာက္တယ္ေတာ့ သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ သိၾကပံု မေပၚဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕မိတ္ေဆြဆိုလည္း ဟုတ္၊ သူတို႔ရဲ႔ စာအုပ္၀ယ္ေဖာက္ သည္ဆုိလည္း ဟုတ္တဲ့ ေဒါက္တာ စိုးစန္ရဲ႕ ေဆးခန္းကလည္း ေျဖာက္ေျဖာက္ ထဲမွာပါတယ္။ ေဒါက္တာ စိုးစန္ရဲ႔ ေဆးခန္းက ၿမိဳ႔စြန္ၿမိဳ႔ဖ်ား မဟုတ္သလို လူစည္ကားတဲ့ၿမိဳ႔အလယ္ေကာင္ေလာက္မွာလည္းမဟုတ္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ သူလိုအမ္ဘီဘီအက္စ္ဘြဲ႔ တစ္ခုတည္း ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ဆရာ၀န္ခမ်ာ ရွင္စႏ္ၵိမာ လမ္းေပၚမွာ အေတာ္ ႐ုန္းရရွာတယ္။ ေဒါက္တာစိုးစန္က ကိုထြန္းေဆြမင္းတို႔ဆိုင္က တိုင္းမ္ မဂၢဇင္းအေဟာင္း၊ ရီးဒါးဒိုင္ဂ်က္စ္အေဟာင္းေလးေတြ၀ယ္ၿပီး ေဆးခန္းမွာလူနာေတြေစာင့္ရင္း ဖတ္ေလ့ရွိတယ္။
လူခ်င္း ခင္ေလေတာ့၊ ဘယ့္ႏွယ္လဲ ဆရာ ေဆးေတြ ၀ယ္လာတာ မ်ားလွေခ်လား၊ လူနာေတြ က်တယ္လို႔ ထင္တယ္ေမးရင္၊ ဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ ဒါ ေယာကၡမႀကီးအတြက္ အ၀ယ္ခိုင္းလို႔ ၀ယ္လာတာ၊ ေဆးခန္းဖြင့္တာ အဂၤလိပ္စာေတာ့ အေတာ္တိုးတက္လာၿပီ ဆိုတဲ့ ေျဖာက္ေျဖာက္ေျဖာက္ေျဖာက္မ်ဳိး။
ျမန္မာ့ေရနံကအင္ဂ်င္နီယာ ကိုတင့္လြင္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာဆရာ ကိုမ်ဳိးတုိ႔ ခဏခဏ ေမးၾကလြန္းလို႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ေျမပံု၊ ျမန္မာျပည္ေျမပံု၊ ကမာၻေျမပံု၊ ေအဘီစီဒီ ကားခ်ပ္၊ ကႀကီးခေခြး သင္ေထာက္ကူကားခ်ပ္ ပလတ္စတစ္ေလာင္းၿပီးသားေတြ ခ်ိတ္ထားလိုက္တယ္။ မဟာမုနိဘုရားႀကီး ပံုေတာ္ေတြ ေတာင္ ပါလုိက္ေသး။ ေရႊတိဂံု၊ မဟာမုနိ၊ က်ဳိက္ထီး႐ိုး ဘုရား ေစတီႀကီးသံုးဆူရဲ႕႐ုပ္ပံုေတြပါမက်န္ဘူး။
ဒါေတြလည္း ေျဖာက္ ေျဖာက္ ေျဖာက္ေျဖာက္နဲ႔ ေရာင္းေနရတာပဲ။ စာအုပ္ ဆိုင္သက္ေလး အေတာ္ ရလာေတာ့ ကိုထြန္းေဆြမင္းက စာအုပ္လာ၀ယ္ သူေတြကို ခန္႔မွန္းတဲ့ အက်င့္ က်င့္ၾကည့္ တယ္။ ဒီပုဂ္ၢိဳလ္ ၾကည့္ရတာ ေရွ႕ေန ထင္ပါရဲ႕။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ေဖာက္သည္ ေရွ႕ေန ဦးထြန္းေ၀နဲ႔မ်ား စာအုပ္ အႀကိဳက္ခ်င္း တူေလမလား။ အေတြးအျမင္၊ ရြက္ႏုေ၀၊ ေအာင္ပင္လယ္၊ ရန႔ံသစ္ မဂၢဇင္းေတြကို ေရာင္းရမယ္ ထင္ေပမယ့္ “ေရးေပးပါ” လို သူ႔ေျမးအရြယ္ေတြ၀ယ္ေလ့ ရွိတဲ့စာအုပ္ ရွိသလားေမးခ်င္ ေမးတာမ်ဳိး။
ဒီကေလးမ တစ္သိုက္ ကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ စာအုပ္ေတြ လွန္ေလွာၾကမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဖိုတိုေရွာ့ေတြ၊ ၀င္းဒိုးစ္ေတြ၊ ကိုရယ္ဒေရာေတြ ရွိရဲ႕လားလုိ႔ ကိုထြန္းေဆြမင္း မ်က္လံုးနဲ႔ ႀကိဳရွာ ထားေပမယ့္ သူတို႔ေမးတဲ့ စာအုပ္က ေမတၱာရွင္(ေရႊျပည္သာ) ဆရာေတာ္ ျပဳစုတဲ့ သညာသိႏွင့္ ပညာသိဆိုတဲ့ သုဒၶ၀ိပႆနာက်င့္စဥ္စာအုပ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ တတ္တယ္။
ကိုထြန္းေဆြမင္းနဲ႔ မႏွင္းခင္ရီတို႔ ခမ်ာလည္း စာအုပ္ဆုိင္ ဖြင့္ခါမွ သူတို႔နဲ႔ အသက္အရြယ္ မတိမ္းမယိမ္းေတြက ဦးေလး၊ ဦးႀကီးတို႔၊ ေဒၚႀကီး၊ အန္တီတို႔ အေခၚ ခံရလို ခံရနဲ႔။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ကိုထြန္းေဆြမင္း မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ ကိုက္တယ္။ ဒီခ်ာတိတ္ သံုးေယာက္ကေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ ၀ယ္မယ့္ ခ်ာတိတ္ေတြလို႔ ထင္မိတာ။ေမာင္ေခ်ာႏြယ္၊ ေအာင္ခ်ိမ့္၊ သုခမိန္လႈိင္သာမက ေစာေ၀၊ ႏြယ္စိမ္းေ၀ဆိုတဲ့ ဆိုင္ကပ္ ေနတတ္တဲ့ ေ၀ႏွစ္ပါး ၀ယ္သြားသလိုမ်ဳိးၾကံဳရရင္အလြန္ေပ်ာ္တာေပါ့။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔ ကိုထြန္းေဆြမင္း နာမည္ ေပးခက္တဲ့ ခံစားမႈ တစ္ခုခံစား လိုက္ရတယ္။ စာအုပ္ လာ၀ယ္သူေတြရဲ႕ ဒီဇိုင္းေတြက ေစ်းသူ ေစ်းသား ထင္ပါရဲ႕။ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ လာတာ။ သပ္ သပ္ရပ္ရပ္၀တ္စားလာၾကတာ။ အခ်ိန္ကလည္း ေစ်းခ်ဳိမွာ ဆိုင္ခင္းၾက၊ မန္းျမန္မာပလာဇာမွာ ဆိုင္ထြက္ၾကတဲ့အခ်ိန္။
အေဒၚ အရြယ္နဲ႔ တူမ အရြယ္ႏွစ္ေယာက္ ကားေပၚက ဆင္းလာၾကတာ။ သားအမိလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါဆရာမ ခင္ႏွင္းယုပရိသတ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာ ပရိသတ္ထင္ရဲ႕။အေမ့ေရွးစကားလား၊ဇီ၀ဇိုးလား။
“၀သုႏၶေရလက္ေရးဆိုတဲ့စာအုပ္ရွိသလား”
ကိုထြန္းေဆြမင္း ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္ၿပီး ေရွာ့ခ္ရ သြားတယ္။
၁၉၈၇ ကာလဆီက ထြက္ခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုစုစည္းမႈစာအုပ္ေလး။ မႏၲေလးၿမဳိ႕က ထုတ္ေ၀တဲ့ လက္ခုပ္ၾသဘာ သံေတြညံခဲ့တဲ့ ဒီစာအုပ္ေလး။ သူမွတ္မိတယ္။ သူ႔ဆိုင္ကတင္ အုပ္သံုးေလးဆယ္ ေလာက္ ေရာင္းခဲ့ရဖူးတယ္ေလ။ ေဟ့ေကာင္ စဥ္းစား စမ္း၊ အေဟာင္းဆိုင္ တစ္ခုမွာ မင္းေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္ေလ။ အဲဒီ ဆိုင္ၫႊန္းရေအာင္ ထြန္းေဆြမင္း ျပန္စဥ္းစားစမ္း။ အျမန္စဥ္းစားေပမယ့္စဥ္းစားလို႔မရဘူး။
စဥ္းစားလို႔မရတာ ဒီလိုကား၊ ဒီလိုအဆင္အယင္နဲ႔ ၀သုႏၶေရလက္ေရးဆိုတဲ့စာအုပ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္မရတာလည္းပါတယ္။ ကိုထြန္းေဆြမင္းက အ႐ိုးခံအတိုင္း ေျပာလိုက္တယ္။
“ဒီစာအုပ္က ထြက္ခဲ့တာ ၾကာသြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္မွာ မရွိပါဘူးခင္ဗ်ာ၊ အေဟာင္းဆိုင္ ေတြမွာမွရွိလိမ့္မယ္။ကၽြန္ေတာ္ရွာထားေပးရမလားခင္ဗ်ာ”
ဟုတ္ကဲ့လို႔ အမ်ဳိးသမီး ႏွစ္ေယာက္ၿပိဳင္တူ ေျဖၾကၿပီး အသက္ နည္းနည္းႀကီးသူက “ကၽြန္မတို႔ ဖုန္းနံပါတ္ ေပးခဲ့မယ္၊ အဲဒီစာအုပ္ရရင္ ဖုန္း ဆက္ေပးပါလားရွင္”
ကိုထြန္းေဆြမင္း ေခါင္းလည္း ညိတ္သလို ပါးစပ္ကလည္း ဟုတ္ကဲ့လို႔ ေျပာ လိုက္မိတယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ျပည္သူခ်စ္ေသာ အႏုပညာသည္မ်ား စာအုပ္နဲ႔ အေမ့ ေရွးစကား ပ-ဒု-တ သံုးတြဲ စလံုး ေရာင္းလိုက္ရတယ္။
သူတို႔တစ္ေတြ ဆိုင္က ထြက္သြားၿပီး ခဏေနမွ ကိုထြန္းေဆြမင္း သတိရေတာ့တယ္။ ၀သုႏၶေရလက္ေရးစာအုပ္ကို အာဇာနည္လမ္းေပၚက ကိုခင္ေမာင္ရဲ႕ စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္မွာ သူေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္။ သူလည္း ဖတ္ဖူးၿပီး ႀကိဳက္တဲ့စာအုပ္ကို အခုလို လာေမးေတာ့ ကိုထြန္း ေဆြမင္း မရရေအာင္ ရွာေပးခ်င္မိတယ္။ ေနႏွင့္ဦး၊ ပိုက္ဆံ မရွိေသးလို႔၊ ငါ့မွာမ်ား ပိုက္ဆံ ရွိရင္ ဒီစာအုပ္မ်ဳိး ျပန္ထုတ္မယ္လို႔ ၾကံဳး၀ါးတဲ့ အထဲမွာ ၀သုႏၶေရလက္ေရး စာအုပ္လည္း တစ္အုပ္ အပါအ၀င္ေပါ့။
ဆရာ၀င္းစည္သူ၊ မိုးမိုး (အင္းလ်ား)၊ ႏုႏုရည္ (အင္း၀)၊ ခင္ပန္ႏွင္း၊ သိုက္ထြန္းသက္၊ ရဲသွ်မ္း၊ ညီပုေလးတို႔ အမ်ဳိးသားေရးတာ၀န္ေက်ခဲ့ၾကတဲ့ လက္ရာေတြ။ ဒီစာအုပ္ ျပန္ထုတ္ခြင့္ရရင္ စာေရးဆရာေတြကိုလည္း ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ စို႔စို႔ပို႔ပို႔ ကန္ေတာ့လုိက္ဦးမယ္လို႔ ေတးထားတဲ့ စာအုပ္။
အေရာင္းအ၀ယ္ပါးေနခ်ိန္မွာ ဆိုင္ေရွ႕ကို ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ မေျပာနဲ႔ စက္ဘီးနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေျခက်င္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတစ္ေယာက္ေယာက္လာရပ္ၿပီး ဆိုင္ဘက္ၾကည့္ေနရင္ ကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ ေပ်ာ္ရတာ မဟုတ္လား။ ေရာင္းရ ေခ်ေသးရဲ႕၊ ေရာင္းခ်င္လြန္း လို႔ေလ။
ဒီတစ္ခါေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေလး တစ္ေယာက္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ ဣေႁႏၵရရေလး။ အသက္ေတာ့ အစိတ္နဲ႔သံုး ဆယ္တြင္းေလာက္ ရွိေပ မေပါ့။ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ေပၚက ဆင္းတာလည္း ေအးေအးေဆးေဆး။ ဒီဆုိင္မွာ ၀ယ္ေနက် ေဖာက္သည္ ဟန္မ်ဳိး။ သူစီးလာတဲ့ ေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ကလည္း သူ၀တ္ စားထားသလိုပဲ သစ္သစ္ လြင္လြင္ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္။ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းလား၊ ဘဏ္၀န္ထမ္းလား၊ တကၠသိုလ္ တစ္ခုခုက ဆရာမေလး ေလလား။ ဒါမွ မဟုတ္အေတာ္အတန္ျပည့္စံုတဲ့အသိုင္းအ၀ိုင္းကလား။
စာအုပ္စင္ေပၚက စာအုပ္ေတြကို တစ္ခ်က္ ေ၀့ၾကည့္ၿပီး သင္ေထာက္ကူ ကားခ်ပ္ေတြ၊ ေျမပံုကားခ်ပ္ ေတြဆီ သူ႔မ်က္လံုးေလး ေရာက္သြားတယ္။ က ကေလးငယ္ ခ်စ္ စဖြယ္လား၊ ေအေဖာ္ အဲ႐ိုး ပလိန္းလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုး န၀င္း မိုးလင္းမွသိမယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ကိုးဆင့္ပါတဲ့ ပုတီးစိပ္နည္းကားခ်ပ္လား။
စာအုပ္သည္ ဆိုတာ ၀ယ္သူရဲ႕ လိုအင္ကို ျဖည့္ ဆည္းရင္း ဆိုင္ကေလးဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားရတာ ဟုတ္လား။ အခုလာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလးရဲ႕ လုိအင္ကို သူတို႔ လင္မယား ဘယ္လို ျဖည့္ဆည္းၾကမလဲ။ အမ်ဳိးသမီးေလးက “တ႐ုတ္စာနဲ႔ ႐ိုက္ထားတဲ့ ျမန္မာျပည္ ေျမပံုတို႔၊ မႏၲေလး ၿမိဳ႕ေျမပံုတုိ႔ ရွိသလား”တဲ့။ သူတို႔ လင္မယားႏွစ္ ေယာက္ခမ်ာ ပါးစပ္ အေဟာင္းသားနဲ႔။
ညီပုေလး
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊မတ္လ ၂၀၁၁)
