Sunday, January 10, 2010
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နွင့္တကြ နုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားအားလုံးကို ခၽြင္းခ်က္မရွိအျမန္ဆံုး ျပန္လည္လႊတ္ေပးေရး ဆႏၵျပေတာင္းဆို
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နွင့္တကြ နုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားအားလုံးကို ခၽြင္းခ်က္မရွိအျမန္ဆံုး ျပန္လည္လႊတ္ေပးေရး ဆႏၵျပေတာင္းဆိုလႈပ္ရွားမႈတစ္ရပ္ကို ယေန႔(၁၀-၁-၂၀၁၀)တနဂၤေႏြေန႔ ေန႔လည္(၁)နာရီမွ(၃)နာရီအထိ ဂ်ပန္နုိင္ငံ၊ နဂိုယာျမိဳ႕၊ Kanayamaဘူတာေရွ႕တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ႔ၾကသည္။ အဆိုပါဆႏၵျပေတာင္းဆိုလႈပ္ရွားမႈသို႔ ဂ်ပန္နုိင္ငံ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္(လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ)ဂ်ပန္ဌာနခြဲ-နဂိုယာစည္းရုံးေရးေဒသမွ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားက စုံညီစြာပူးေပါင္းပါဝင္ခဲ႔ဲၾကျပီး လက္ရွိျမန္မာနုိင္ငံ၏ျပည္တြင္းေရးအေျခအေနမ်ားကို ဂ်ပန္ျပည္သူျပည္သားမ်ားနွင့္တကြကမာၻမွ ပိုမိုသိရွိနားလည္လာေစရန္ လက္ကမ္းစာေစာင္မ်ားကိုျဖန္႔ေဝခဲ႔ဲဲၾကသည္။ ဆက္လက္၍ ျမန္မာ့အေရးစိတ္ဝင္စားေသာ နုိင္ငံျခားသားမ်ား ၊ လာေရာက္ေမးျမန္းအားေပး ၾကည့္ရႈၾကေသာဂ်ပန္ျပည္သူျပည္သားမ်ားအား သိရွိလိုသည္မ်ားကိုရွင္းလင္းေျဖၾကား၍ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နွင့္တကြ နွိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားအား အျမန္ဆုံးျပန္လည္မလႊတ္ေပးဘဲ ယခုနွစ္ေအာက္တိုဘာလတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္မည့္ေရြးေကာက္ပြဲသည္ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တမႈရွိေသာေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္လာနုိင္မည္မဟုတ္ေၾကာင္းကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခဲ႔ၾကသည္။
မွန္တာေျပာသစၥာ ... လက္အားလုံးထုတ္ျပေၾကးဆုိရင္ ေမာင္၀ံသ
၁၉၇၁-၇၂ ေလာက္က ေရႊတူဂ်ာနယ္မွာ ပင္တုိင္ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အခန္းတခန္း က်ေနာ္ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ ပုံေသေခါင္း စဥ္က ‘မေျပာမၿပီး မတီးမျမည္’ တဲ့။ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲၾကာပါတယ္။ ပုဂၢလိကဂ်ာနယ္ေတြအားလုံး ပိတ္ကုန္ ေတာ့ ေရႊတူလည္းပါသြားတယ္။ က်ေနာ့္ပင္တုိင္က႑ကုိလည္း ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာကုိ ေရႊ႕ေျပာင္းကာ အလ်ဥ္းသင့္သလုိ ဆက္ေရးခဲ့ပါတယ္။
‘မေျပာမၿပီး မတီးမျမည္’ ဆုိတာ အေတာ္ အဓိပၸာယ္တာသြားတဲ့ စကားစုပါ။ ေျပာမွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ကုိလည္း ယူလုိ႔ရတယ္ဗ်။ အခုလည္း က်ေနာ္ မေျပာခ်င္လုိ႔ၾကည့္ေနတာ ၾကာၿပီ။ ေျပာမွျဖစ္ေတာ့ မယ္ဆုိၿပီး က်ေနာ္၀င္ေျပာေတာ့မယ္ဗ်ာ။
လူယဥ္ေက်းေတြရဲ႕ က်င့္၀တ္ထုံးဓေလ့နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ စာအုပ္ေကာင္းတခ်ဳိ႕ကို ဖတ္မိၿပီး တေလာတုန္းက က်ေနာ္ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာတပုဒ္မွာ ထမင္းစားပြဲသြားရင္း စားပြဲေပၚကို လက္ႏွစ္ဖက္လုံးတင္ထားရတဲ့ ထုံးဓေလ့ အေၾကာင္းပါခဲ့တယ္ဗ်။ အေနာက္တုိင္းမွာ အထူးသျဖင့္ အေမရိကန္မွာ ေရွးကဆုိရင္ ေသနတ္သမားေတြ ေပါတယ္မဟုတ္လား။ သည့္ေတာ့ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ ထမင္းအတူစားၾကၿပီဆုိရင္ သူ႔ကုိ ကုိယ္မယုံ၊ ကုိယ့္ကုိ သူမယုံ မျဖစ္ရေလေအာင္ လက္ေတြကို စားပြဲတင္ျပထားျခင္းျဖင့္ ႏွစ္ဖက္စလုံး စိတ္ခ်လက္ခ် ရွိႏုိင္ၾကမယ္ လုိ႔ ဆုိလုိတာပဲဗ်။
အခုလုိေရးရတဲ့အေၾကာင္းက Voice ဂ်ာနယ္ ဒီဇင္ဘာ ၁၄၊ ၂၀၊ ၂၀၀၉ ထုတ္ စာေစာင္ရဲ႕ ‘လက္အားလုံး ထုတ္ျပထားျခင္းသည္သာ’ ဆုိတဲ့ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အမ်ဳိးသားစည္းလုံးညီၫြတ္ေရးမွာ အဓိက ပါ၀င္ပတ္သက္ေသာ Stakeholder မ်ားဟာ အရာအားလုံးကုိ ထုတ္ျပထားၾကရန္ အေရးႀကီးတယ္လုိ႔ ေရးထားတာ ဖတ္လုိက္ရလုိ႔ပါဗ်။
“အထူးသျဖင့္ အမ်ဳိးသားစည္းလုံးညီၫြတ္ေရးႏွင့္ ဒီမုိကေရစီေရးကုိ လုိလားပါသည္ဆုိေသာ Stakeholder မ်ားက မိမိ၏ လက္အားလုံးကိုထုတ္ျပထားၾကရန္ အေရးႀကီးပါသည္။”
ဆုိတဲ့ အေရးအသားကစလုိ႔ က်ေနာ္ဘ၀င္မက်ဘူးဗ်။ ‘လုိလားပါသည္ဆုိေသာ’ အသုံးအႏႈန္းဟာ မယုံသကၤာ သေဘာပါေနတယ္။ ရိသဲ့သဲ့ မလုိတမာသေဘာပါေနတယ္။ သည္လုိသုံးႏႈန္းျခင္းျဖင့္ ၎အင္အားစုမ်ားရဲ႕ ေမတၱာကို မရႏုိင္ပါ။ စည္း႐ုံးရာ မေရာက္ တြန္းထုတ္ရာေရာက္သြားတယ္ဗ်။
“လက္အားလုံး ထုတ္ျပျခင္းဆုိသည္မွာ အျပဳသေဘာေဆာင္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ပါမည္ဟု အတိအက် ေျပာ ဆုိျခင္းမ်ဳိးကုိ ဆုိလုိပါသည္။”
လုိ႔ ေရးလုိက္တာကေတာ့ မိမိဟာ ဘယ္ေနရာ ဘယ္အဆင့္ ဘယ္လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိလုိ႔ အခုလုိေတာင္းဆုိႏုိင္သလဲ လုိ႔ ေမးခြန္းထုတ္ရဖြယ္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။ အျပဳသေဘာေဆာင္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ပါ မယ္လုိ႔ ေျပာတာဟာ ပ ထမဆုံး လုိအပ္တဲ့ အတုိင္းအတာကို ေျပာလုိက္တာပဲလုိ႔ နားလည္ရမယ္မဟုတ္လားဗ်ာ။ မည္သုိ႔မည္ပုံ ပူး ေပါင္းေဆာင္ရြက္ပါမည္ဆုိတာက မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေတြ႔ၾကတဲ့အခါ ဆက္ေျပာရမယ့္ အေသးစိတ္ေတြပဲ မ ဟုတ္လားဗ်ာ။ အတိအက် ေျပာဆုိရမယ္ဆုိတာက ဘယ္ေလာက္အေပၚစီးဆန္သလဲ၊ အေျပာခံခဲ့ရတဲ့ ဘက္ ကုိလည္း ထည့္စဥ္းစားသင့္တယ္ဗ်။
တ႐ုတ္-အေမရိကန္ ပုံမွန္ဆက္ဆံေရးထူေထာင္ဖုိ႔ ၁၉၇၁-၇၂ က နစ္ဆင္၊ ကစ္ဆင္းဂ်ားတုိ႔ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကတာ သည္အတုိင္းပဲ သြားခဲ့ၾကတာပဲ။ ဗီယက္နမ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပါရီေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာလည္း အလားတူပါပဲ။ အေသး စိတ္ေတြကို စားပြဲ၀ုိင္းၾကမွ ခ်ျပၾက၊ ညိႇႏႈိင္းၾကတာပါ။
အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးအပုိဒ္ကေတာ့ အဆုိးဆုံးပါပဲ။
“အထူးသျဖင့္ အဓိက Stakeholder တဦးျဖစ္သူ တပ္မေတာ္သည္ ႏုိင္ငံေရးတြင္ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနေသာ္ လည္း တပ္မေတာ္တုိ႔၏ သေဘာသဘာ၀အရ စစ္ေရးအျမင္ျဖင့္ စဥ္းစားသူျဖစ္ရာ တပ္မေတာ္ႏွင့္ဆက္ဆံရာ တြင္ လက္အားလုံးထုတ္ျပထားျခင္းသည္သာ အမ်ဳိးသားစည္းလုံးညီၫြတ္မႈ ရရွိေစျခင္း၏ အေၾကာင္းတရား ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ထင္မိပါေၾကာင္း” တဲ့ဗ်ာ။
အဲ့သေလာက္ တဖက္ေစာင္းနင္းေရးတာမ်ဳိးကို တပ္မေတာ္အပါအ၀င္ ဘယ္အင္အားစုကမွ သေဘာက်လိမ့္ မယ္လုိ႔ က်ေနာ္မထင္ဘူးဗ်။ သည္လုိ အေရးအသားေတြကို အရင္ကလည္း ေတြ႔ေတာ့ ေတြ႔ဖူးေနတာပါပဲ။ ဒါ ေပမယ့္ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ အာေဘာ္မဟုတ္ဘူးလုိ႔ က်ေနာ္အလုိလုိ သိစိတ္နဲ႔နားလည္ေနတယ္ ဗ်ာ။
အဲသလုိ ၾကားက ၀င္ေရးတာေတြအတြက္ မ်က္ႏွာေတာင္ပူေနၾကမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေတာ့ ထင္မိတယ္ဗ်ာ။
မေျပာမၿပီး ေျပာမွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆုိၿပီး ေျပာလက္စနဲ႔ ေျပာရပါအုံးမယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ စာနယ္ဇင္းမီဒီယာအလုပ္ကို လုပ္ၾကရာမွာ ျပည္သူလူထုအက်ဳိးကို အဓိကထား ၿပီးေရးၾက၊ သား ၾက၊ ေျပာၾကဆုိၾကတာ မဟုတ္လား။ ျပည္သူလူထုအက်ဳိးစီးပြားနဲ႔ ဆန္႔က်င္တာကုိ မေတာ္မတရား ေရးသား ေျပာဆုိရင္ စာနယ္ဇင္းပါရာဇိကက်တယ္လုိ႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။
ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းမွာ စာနယ္ဇင္းေတြရဲ႕အခန္းက႑ဟာလည္း ႀကီးမားတဲ့ေနရာက ပါခဲ့တာပဲဗ်။ သူရိယ၊ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာႀကီးေတြရဲ႕ သင္ခန္းစာေတြရွိခဲ့ၿပီ။ ႏုိင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္မွာ ငါသိ၊ ငါတတ္၊ ငါေျပာ တာ ငါအမွန္ဆုိၿပီး ျပည္သူလူထုအမ်ားစုရဲ႕ သေဘာထားကို ဖီလာကန္႔လန္႔လုပ္လြန္းလာၿပီဆုိရင္ ဘယ္သူမွ ဇာတ္သိမ္းမေကာင္းႏုိင္ပါဘူးဗ်။
ေမာင္၀ံသ
(စာေပစိစစ္ေရးမွ ပယ္လုိက္သည့္အတြက္ True News ဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပခြင့္မရခဲ့သည့္
ဆရာေမာင္ဝံသ၏ အာေဘာ္ျဖစ္ပါသည္။ Email မွ ရရွိပါသည္။)
Thursday, January 7, 2010
Monday, January 4, 2010 ၆၂)ႏွစ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ားမွ ႀကီးမွဴးက်င္းပသည့္ အခမ္းအနားတြင္ ေျပာၾကား
ၾကြေရာက္လာၾကတဲ့
- အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးငယ္မ်ား
- တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုအဖြဲ႔အသီးသီးမွ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးငယ္မ်ား
- ပါတီအဖြဲ႔အသီးသီးမွ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးငယ္မ်ား
- လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ၀င္ အသက္မေသက်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ရဲေဘာ္ႀကီးမ်ား
- တုိင္းရင္းသားေသြးစည္ညီညြတ္ေရး ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရးမ်ားရရွိေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾက ေသာ အမ်ဳိးသား/ အမ်ဳိးသမီး၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေမာင္မယ္မ်ား ခင္ဗ်ား။
ကေန႔ သကၠရာဇ္ ၂၀၁၀ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၄ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ (၆၂)ႏွစ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အခမ္းအနားကုိ အခုလုိ တက္တက္ၾကြၾကြတက္ေရာက္လာၾကတဲ့ အတြက္ က်ေနာ္ တုိ႔၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရး လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ား ကုိယ္စား လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႀကိဳဆုိႏႈတ္ခြန္း ဆက္ပါတယ္။ တုိက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္ရဲေဘာ္မမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ ေတြ႔ႀကဳံဆဲ ေတြ႔ႀကဳံရအ့ံေသာ ေဘးအႏၲရာယ္ အသြယ္သြယ္မွလဲ ကင္းေ၀းလြတ္ေျမာက္ၾကပါေစလုိ႔ ေမတၱာပုိ႔သပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ကလဲ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ေနၾကသည့္တုိင္ မူလရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္ ေရာက္သည့္အထိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏွင့္အတူ မခြဲတမ္းလက္တြဲေဆာင္ရြက္ၾကမယ္ဆုိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးရဲ႕ အဓိဌာန္ကုိေျပာၾကားလုိပါတယ္။
ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား-
က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မိဘဘုိးဘြားမ်ားႏွင့္အတူ ျပည္သူတစ္ရပ္လုံးဟာ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၈၈၅၊ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၇ရက္ေန႔ကစၿပီး လက္လြတ္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ လြတ္လပ္ေရးကုိ ျပန္လည္လက္၀ယ္ရရွိေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းရာမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၂၇ႏွစ္ခန္႔ သူ႔ကၽြန္မခံခ်င္တဲ့ မ်ဳိးခ်စ္ရဲေဘာ္တုိင္းရင္းသားျပည္သူေတြရဲ႕ ေသြးေတြနဲ႔ရင္းၿပီး တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီလုိ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ရည္မွန္းခ်က္တုိက္ပြဲေၾကြးေၾကာ္သံကဘာလဲ… အားလုံးသိတဲ့အတုိင္းပဲ။ `လြတ္လပ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္တယ္´ ဒီေၾကြးေၾကာ္သံဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မွီျငမ္းျပဳေနတယ္။ အက်ဳိးတရားက ဆက္စပ္ေနတယ္။ လြတ္လပ္တယ္ဆုိတာလဲ ေျပာရတာ လြယ္ေပမယ့္ လြတ္လပ္ရင္ ဒီမုိကေရစီရွိရမယ္ ၿငိမ္ခ်မ္းေရးရရွိမယ္။ လူေတြရဲ႕ မူလအခြင့္အေရးျပည့္ျပည့္၀၀ရေနရမယ္။ လူေတြအားလုံးဟာ ေမြးရာပါလြတ္လပ္ခြင့္ေတြခံစား ခြင့္ရွိရမယ္။
၁၉၄၃၊ ၾသဂုတ္လ(၁)ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္တုိ႔ လြတ္လပ္ေရးရၿပီေဟ့လုိ႔ ေၾကညာခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ေတြဟာ ဖက္ဆစ္အက်ဥ္ေထာင္ ေတြအတြင္းမွာ ေရေႏြးေလာင္းၿပီး လက္သည္း၊ ေျခသည္းေတြ ပလာယာနဲ႔ ဆြဲႏႈတ္ညႇင္းပမ္းတာ၊ ထုပ္မွာေဇာ္ထုိးဆြဲၿပီး ညႇင္းပမ္းတာ၊ တြင္းႏႈတ္ခမ္း၀ထုိင္ၿပီး ေခါင္းျဖတ္အသတ္ခံရတာေတြ ခံေနရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေျမာင္းျမမွာဆုိရင္ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ရဲေဘာ္ ၃၀ေက်ာ္ဟာ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ လူအမ်ားေရွ႕မွာ ဓါးနဲ႔ခုတ္အသတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔အားလုံးသိပါတယ္။
ဒါဟာ လြတ္လပ္ေရးလား…
ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…
က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္တကယ္လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာႏုိင္ခဲ့တာ ၁၉၄၈ခုႏွစ္ကပါ။ အခုဆုိ ၆၂ႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရခဲ့ၾကေသးပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာၿပီး ၃လအတြင္းမွာပဲ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတုန္းက လြတ္လပ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ လက္တြဲ တုိက္ခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္၊ ရဲဘက္ေတြ အခ်င္းခ်င္း အယူအဆကြဲရာက ငါမွငါဆုိတဲ့ အတၱလြန္ကဲရာက ႏုိင္ငံေရးစကားနဲ႔ေျပာရရင္ ဂုိဏ္းဂဏ၀ါဒေတြ မုိးမႊန္ၿပီး အခ်င္းခ်င္းတုိက္ၾက၊ ခုိက္ၾကနဲ႔ ျပည္တြင္း စစ္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဖြတ္ဖြတ္ေၾကခဲ့ၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ (၁၀)ႏွစ္ေျမာက္ အခ်ိန္မွာ လႊတ္ေတာ္အတြင္း စစ္တမ္းအရ ႏွစ္ဖက္အင္အားစုေတြ သုံးေသာင္းေက်ာ္ ေသဆုံးခဲ့ရၿပီး အပ်က္အစီးအားလုံး သန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။ ေသဆုံးၾကရတဲ့ အင္အားဟာ ကုန္လုပ္အင္အားစြမ္းအင္ေတြ မဟုတ္လား။ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ တန္းဖုိးကို တြက္ၾကည့္ရင္ အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးေတြ၊ ေဆး႐ုံႀကီးေတြ ဘယ္ေလာက္ေဆာက္ႏုိင္မလဲဆုိတာ သိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရသလဲ။ တုိင္းျပည္အေနနဲ႔ေကာ တုိးတက္ရမဲ့အစား မတုိးတက္တဲ့အျပင္၊ မိမိေနာက္က ေနာက္က်ေနခဲ့တဲ့ အိမ္နီးျခင္းႏုိင္ငံေတြ၊ ေရွ႕ေရာက္သြားတာကုိ ေမာ့ၾကည့္ေငးၾကည့္ ေနခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား။
ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိျဖစ္ရသလဲ။
တကယ့္အေျဖမွန္ကေတာ့ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ ကၽြန္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့စဥ္ကေကာ ဖက္ဆစ္စစ္ဘီလူးေတြကို တုိက္ခဲ့တုန္းကေကာ အမ်ဳိးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး တပ္မေတာ္ဖခင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိယ္တုိင္ အသက္ေသြးနဲ႔လဲၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးႀကီး ၿပိဳကြဲခဲ့လုိ႔ပဲဆုိတာ ဘယ္သူမွျငင္းႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ေပမယ့္ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးၿပိဳကြဲခဲ့တဲ့အတြက္ လြန္ခဲ့ေသာ ၆၂ႏွစ္ကတည္းက ရခဲ့တဲ့လြတ္လပ္ေရးရဲ႕ တကယ့္အႏွစ္သာရျဖစ္တဲ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ယေန႔ထက္တုိင္ မခံစားၾကရေသးပါဘူး။
အဲဒီတုန္းကတည္းက ၿပိဳကြဲခဲ့ရတဲ့ အမ်ဳိးသားေသြးစည္း ညီညြတ္ေရးဟာ အခုထက္ထိရင္ၾကားမေစ့ႏုိင္ေသးပဲ ျပန္လည္နလံမထူႏုိင္ေသးတာဟာ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာလုိ႔ ဆုိရမလား ဒါမွမဟုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ အခ်င္းခ်င္းမယုံသကၤာမႈေတြ၊ သံသယေတြ၊ အာဃာတေတြ အတၱစိတ္လြန္ကဲမႈေတြေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူေတြျငင္းႏုိင္မွာလဲ။
ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…
ကေန႔က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အေျခအေနကို ဓမၼဓိဌာန္က်က် သုံးသပ္ၾကည့္ ခ်င္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးကို ျပန္လည္မတည္ေဆာက္ႏုိင္ေသးေတာ့ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အေျခအေနေတြဟာ အဖက္ဖက္က ခၽြတ္ၿခဳံက်ေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ေမြးရာပါ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ လြတ္လပ္စြာေျပာဆုိခြင့္ေရးသားခြင့္ အသင္းအပင္းအဖြဲ႔အစည္း ထူေထာင္ခြင့္ေတြဆုံး႐ႈံးေနပါတယ္။ ပညာေခတ္ႀကီးအျဖစ္ ႏုိင္ငံတကာမွာ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာေတြ ေရွ႕ကုိ တဟုန္ထိုးတုိးတက္ ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔သားသမီးေတြ အားလုံးဟာ ေနာက္မွာက်န္ေနခဲ့ရပါတယ္။
အဆုိးဆုံးကေတာ့ ကေန႔ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရတဲ့ တတိယကမၻာစစ္အႏၲရာယ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြအပါအ၀င္ ႏုိင္ငံႀကီးေတြဟာ လက္နက္အၿပိဳင္အဆုိင္တပ္ဆင္ၿပီး စစ္ေအးေခတ္ၿပိဳင္ဆုိင္မႈကုိ ျပည္လည္ထူေထာင္ေနၾကပါတယ္။ စစ္အင္အားေတြတုိးခ်ဲ႕ေနၾကပါတယ္။ တုိင္းျပည္၀င္ေငြရဲ႕ ရာခုိင္ႏႈန္းထက္၀က္ေက်ာ္ကို စစ္ေရးအတြက္ စစ္တပ္တုိးခ်ဲ႕ဖုိ႔ လက္နက္အဆန္း ေတြထုတ္လုပ္ဖုိ႔ သုံးစြဲေနၾကပါတယ္။ အဲဒီျပည္သူလူထုေတြဟာလည္း စစ္၀န္ေတြပိၿပီး စစ္ကၽြန္ေတြ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနၾကရပါတယ္။ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းက ဂ်ပန္ျပည္ ဟီ႐ုိရွီးမားနဲ႔ နာဂါစကီမွာ ခ်ခဲ့တဲ့ အႏုျမဴဗုံးတစ္လုံးဟာ တစ္ၿမိဳ႕လုံးျပပုံအတိျဖစ္လူေတြဟာ သိန္းနဲ႔ခ်ီၿပီးေသခဲ့ရၿပီး မေသက်န္ခဲ့တဲ့ လူအနည္းငယ္ဟာ ႏွစ္ေပါငး္ ၂၀ခန္႔ႏွစ္ခ်ီၿပီး အႏုျမဴအဆိပ္ သင့္မႈကုိ နလံမထူႏုိင္၊ လူလုံးမလွေအာင္ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။
အခုအင္အားႀကီးႏုိင္ငံတစ္ခ်ဳိ႕မွာရွိေနတဲ့ ဟုိက္ဒ႐ုိဂ်င္ဗုံးတစ္လုံးဟာ ဒုတိယကမာၻစစ္ အတြင္းက ႀကဲခ်ခဲ့တဲ့ အႏုျမဴဗုံးထက္ အဆ၁၅၀ပုိျပင္းၿပီး သာမိုညဴကလီးယားဗုံးဟာ အဆ၅၀၀၀ခန္႔ ပုိျပင္းတယ္လုိ႔ ဂ်ာနယ္တစ္ခ်ဳိ႕မွာ ေရးထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီအတုိင္း ဒီလက္နက္ေတြနဲ႔ တတိယ ကမာၻစစ္ျဖစ္လာရင္ ကမာၻတစ္၀ွမ္းလုံး အလုံးစုံပ်က္စီးရမဲ့ ဘ၀ေရာက္ရမွာ မလြဲဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ ပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဟာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ ပါ၀င္စစ္ဖက္ၿပိဳင္မွာ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ရန္စက်ဴးေက်ာ္မႈ၊ စြက္ဖက္မႈလဲ လုပ္မဲ့ႏုိင္ငံမဟုတ္ေပမယ့္ ကမာၻာစစ္ေျမျပင္မွာ ေျမဇာပင္ျဖစ္ရမဲ့ ဘ၀ေရာက္မွာ မလြဲဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။
ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…
က်ေနာ္ေျပာခဲ့တာကို ၿခဳံငုံသုံးသပ္ၾကည့္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံႀကီးေတြဟာ အခ်ဳိ႕ရန္လုိ တဲ့ အစြန္းေရာက္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ လက္နက္ၿပိဳင္ဆုိင္မႈေတြေၾကာင့္
- တတိယကမာၻစစ္ရဲ႕ စစ္ႏႈတ္ခမ္း၀မွာထုိင္ေနရသလုိျဖစ္ေနပါတယ္။ လူသားအႏၲရာယ္ရဲ႕ အင္မတန္ ႀကီးမားတဲ့ အႏၲရာယ္နဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။
- ျပည္တြင္းမွာလဲ လူမႈေရးအက်ပ္အတည္းေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။
- အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးၿပိဳကြဲေနတဲ့ ရင္ၾကားမေစ့ႏုိင္ေသးတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ပ္အတည္းနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေန ရပါတယ္။
ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…
က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ၆၂ႏွစ္ၾကာ ရင္ဆုိင္ေနခဲ့ၾကရတဲ့ အထက္ပါအေထြေထြအက်ပ္အတည္း ႀကီးတစ္နည္းေျပာရရင္ အမ်ဳိးသားေရးအက်ပ္အတည္း (National Crisis)ကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ဆုိရင္ တစ္မ်ဳိးသားလုံး ၀ုိင္း၀န္းပူးေပါင္းေျဖရွင္းမွသာ ေျပလည္မွာပါ။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ တစ္ဖြဲ႔တစ္စည္းတည္းကမွ တာ၀န္ယူေျဖရွင္းလုိ႔ မရႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ `အမ်ဳိးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရး အမ်ဳိးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရးကုိ´ မျဖစ္မေန တည္ေဆာက္ဖုိ႔ပဲျဖစ္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ဖုိ႔ အတြက္ တာ၀န္ရွိသူအားလုံးဟာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦးအကဲခတ္ေနဖုိ႔ ေျမစမ္းခရမ္းပ်ဳိးေနဖုိ႔ အခ်ိန္မဟုတ္ ေတာ့ဘူး။ အႏၲရာယ္အသြယ္သြယ္ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ အားလုံးကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနၿပီဆုိတာ သိဖုိ႔လုိပါတယ္။ အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးပါဘူး။ အခုစရင္ အခုျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနပါ။
က်ေနာ္လဲ အခါအခြင့္သင့္တုိင္း ညီညြတ္ေရးစကားကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ပါတီတစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး။ အဖြဲ႔အစည္းလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ အႀကံေပးဖုိ႔ပဲ တတ္ႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ စြမ္းအားရွိသေလာက္ ကူညီပါ့မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပတ္သက္သူအားလုံးကုိ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။
- အလုပ္တူ စလုပ္ၾကပါ။
- အလုပ္တူလုုပ္ရင္း အခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈ ရလာပါလိမ့္မယ္။
- နားလည္မႈရရင္ သံသယေတြ မသကၤာမႈေတြေပ်ာက္ၿပီး၊ ညီညြတ္ေရးစိတ္ဓာတ္ဖြ႔ံၿဖိဳးလာ ပါလိမ့္မယ္။
- ဘုံလုပ္ငန္းစဥ္တစ္ရပ္ေပၚေပါက္လာပါလိမ့္မယ္။
- ညီညြတ္ေရးရလာပါလိမ့္မယ္။
- အမ်ဳိးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရး၊ ညီညြတ္ေရးရလာပါလိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယုံၾကည္ပါတယ္။
ရဲေဘာ္မ်ား/မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား…
က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာဟာ လူအမ်ားကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာျဖစ္တာမုိ႔ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ ေမတၱာတရားဟာ ရန္အသြယ္သြယ္ကို ေအာင္ျမင္ႏုိင္ခဲ့သလုိ အျခားဘာသာမ်ားဟာလဲ ေမတၱာတရားကို ေရွ႕တင္ထားတဲ့ ဘာသာေတြျဖစ္ၾကတဲ့အတုိင္း ေမတၱာတရားေရွ႕တန္းတင္ၾကၿပီး သေဘာထားကြဲလြဲမႈေတြ ရွိသင့္သေလာက္ရွိသည့္တုိင္ လုိတုိးပုိေလွ်ာ့ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း မိန္႔ၾကားခဲ့သည့္အတုိင္း သူမနာ၊ ကုိယ္မနာနည္းနဲ႔ ညီညြတ္ေရးကို စတင္တည္ေဆာက္ၿပီး အမ်ဳိးသားေရး အႏၲရာယ္ကို တားဆီးကာကြယ္ၾကပါလုိ႔
- ႏုိင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးေကာင္စီ၀င္ ပုဂၢဳိလ္မ်ား
- အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား
- တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုအားလုံး၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ား
- ပတ္သတ္သူ (အင္အား/ႀကီးငယ္မဟူ) အားလုံးကုိ
ေျပာၾကားရင္း နိဂုံးခ်ဳပ္ပါတယ္။
ညီညြတ္ေရး ေအာင္ရမည္။
သခင္သိန္းေဖ
(၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ား)။
Posted by ျမတ္ေလးငုံ at Monday, January 04, 2010
Labels: မိန္႔ခြန္း
0 comments:
Post a Comment
Links to this post
- အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးငယ္မ်ား
- တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုအဖြဲ႔အသီးသီးမွ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးငယ္မ်ား
- ပါတီအဖြဲ႔အသီးသီးမွ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးငယ္မ်ား
- လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ၀င္ အသက္မေသက်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ရဲေဘာ္ႀကီးမ်ား
- တုိင္းရင္းသားေသြးစည္ညီညြတ္ေရး ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရးမ်ားရရွိေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾက ေသာ အမ်ဳိးသား/ အမ်ဳိးသမီး၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေမာင္မယ္မ်ား ခင္ဗ်ား။
ကေန႔ သကၠရာဇ္ ၂၀၁၀ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၄ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ (၆၂)ႏွစ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အခမ္းအနားကုိ အခုလုိ တက္တက္ၾကြၾကြတက္ေရာက္လာၾကတဲ့ အတြက္ က်ေနာ္ တုိ႔၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရး လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ား ကုိယ္စား လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႀကိဳဆုိႏႈတ္ခြန္း ဆက္ပါတယ္။ တုိက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္ရဲေဘာ္မမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ ေတြ႔ႀကဳံဆဲ ေတြ႔ႀကဳံရအ့ံေသာ ေဘးအႏၲရာယ္ အသြယ္သြယ္မွလဲ ကင္းေ၀းလြတ္ေျမာက္ၾကပါေစလုိ႔ ေမတၱာပုိ႔သပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ကလဲ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ေနၾကသည့္တုိင္ မူလရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္ ေရာက္သည့္အထိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏွင့္အတူ မခြဲတမ္းလက္တြဲေဆာင္ရြက္ၾကမယ္ဆုိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးရဲ႕ အဓိဌာန္ကုိေျပာၾကားလုိပါတယ္။
ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား-
က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မိဘဘုိးဘြားမ်ားႏွင့္အတူ ျပည္သူတစ္ရပ္လုံးဟာ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၈၈၅၊ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၇ရက္ေန႔ကစၿပီး လက္လြတ္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ လြတ္လပ္ေရးကုိ ျပန္လည္လက္၀ယ္ရရွိေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းရာမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၂၇ႏွစ္ခန္႔ သူ႔ကၽြန္မခံခ်င္တဲ့ မ်ဳိးခ်စ္ရဲေဘာ္တုိင္းရင္းသားျပည္သူေတြရဲ႕ ေသြးေတြနဲ႔ရင္းၿပီး တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီလုိ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ရည္မွန္းခ်က္တုိက္ပြဲေၾကြးေၾကာ္သံကဘာလဲ… အားလုံးသိတဲ့အတုိင္းပဲ။ `လြတ္လပ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္တယ္´ ဒီေၾကြးေၾကာ္သံဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မွီျငမ္းျပဳေနတယ္။ အက်ဳိးတရားက ဆက္စပ္ေနတယ္။ လြတ္လပ္တယ္ဆုိတာလဲ ေျပာရတာ လြယ္ေပမယ့္ လြတ္လပ္ရင္ ဒီမုိကေရစီရွိရမယ္ ၿငိမ္ခ်မ္းေရးရရွိမယ္။ လူေတြရဲ႕ မူလအခြင့္အေရးျပည့္ျပည့္၀၀ရေနရမယ္။ လူေတြအားလုံးဟာ ေမြးရာပါလြတ္လပ္ခြင့္ေတြခံစား ခြင့္ရွိရမယ္။
၁၉၄၃၊ ၾသဂုတ္လ(၁)ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္တုိ႔ လြတ္လပ္ေရးရၿပီေဟ့လုိ႔ ေၾကညာခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ေတြဟာ ဖက္ဆစ္အက်ဥ္ေထာင္ ေတြအတြင္းမွာ ေရေႏြးေလာင္းၿပီး လက္သည္း၊ ေျခသည္းေတြ ပလာယာနဲ႔ ဆြဲႏႈတ္ညႇင္းပမ္းတာ၊ ထုပ္မွာေဇာ္ထုိးဆြဲၿပီး ညႇင္းပမ္းတာ၊ တြင္းႏႈတ္ခမ္း၀ထုိင္ၿပီး ေခါင္းျဖတ္အသတ္ခံရတာေတြ ခံေနရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေျမာင္းျမမွာဆုိရင္ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ရဲေဘာ္ ၃၀ေက်ာ္ဟာ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ လူအမ်ားေရွ႕မွာ ဓါးနဲ႔ခုတ္အသတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔အားလုံးသိပါတယ္။
ဒါဟာ လြတ္လပ္ေရးလား…
ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…
က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္တကယ္လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာႏုိင္ခဲ့တာ ၁၉၄၈ခုႏွစ္ကပါ။ အခုဆုိ ၆၂ႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရခဲ့ၾကေသးပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာၿပီး ၃လအတြင္းမွာပဲ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတုန္းက လြတ္လပ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ လက္တြဲ တုိက္ခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္၊ ရဲဘက္ေတြ အခ်င္းခ်င္း အယူအဆကြဲရာက ငါမွငါဆုိတဲ့ အတၱလြန္ကဲရာက ႏုိင္ငံေရးစကားနဲ႔ေျပာရရင္ ဂုိဏ္းဂဏ၀ါဒေတြ မုိးမႊန္ၿပီး အခ်င္းခ်င္းတုိက္ၾက၊ ခုိက္ၾကနဲ႔ ျပည္တြင္း စစ္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဖြတ္ဖြတ္ေၾကခဲ့ၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ (၁၀)ႏွစ္ေျမာက္ အခ်ိန္မွာ လႊတ္ေတာ္အတြင္း စစ္တမ္းအရ ႏွစ္ဖက္အင္အားစုေတြ သုံးေသာင္းေက်ာ္ ေသဆုံးခဲ့ရၿပီး အပ်က္အစီးအားလုံး သန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။ ေသဆုံးၾကရတဲ့ အင္အားဟာ ကုန္လုပ္အင္အားစြမ္းအင္ေတြ မဟုတ္လား။ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ တန္းဖုိးကို တြက္ၾကည့္ရင္ အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးေတြ၊ ေဆး႐ုံႀကီးေတြ ဘယ္ေလာက္ေဆာက္ႏုိင္မလဲဆုိတာ သိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရသလဲ။ တုိင္းျပည္အေနနဲ႔ေကာ တုိးတက္ရမဲ့အစား မတုိးတက္တဲ့အျပင္၊ မိမိေနာက္က ေနာက္က်ေနခဲ့တဲ့ အိမ္နီးျခင္းႏုိင္ငံေတြ၊ ေရွ႕ေရာက္သြားတာကုိ ေမာ့ၾကည့္ေငးၾကည့္ ေနခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား။
ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိျဖစ္ရသလဲ။
တကယ့္အေျဖမွန္ကေတာ့ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ ကၽြန္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့စဥ္ကေကာ ဖက္ဆစ္စစ္ဘီလူးေတြကို တုိက္ခဲ့တုန္းကေကာ အမ်ဳိးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး တပ္မေတာ္ဖခင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိယ္တုိင္ အသက္ေသြးနဲ႔လဲၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးႀကီး ၿပိဳကြဲခဲ့လုိ႔ပဲဆုိတာ ဘယ္သူမွျငင္းႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ေပမယ့္ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးၿပိဳကြဲခဲ့တဲ့အတြက္ လြန္ခဲ့ေသာ ၆၂ႏွစ္ကတည္းက ရခဲ့တဲ့လြတ္လပ္ေရးရဲ႕ တကယ့္အႏွစ္သာရျဖစ္တဲ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ယေန႔ထက္တုိင္ မခံစားၾကရေသးပါဘူး။
အဲဒီတုန္းကတည္းက ၿပိဳကြဲခဲ့ရတဲ့ အမ်ဳိးသားေသြးစည္း ညီညြတ္ေရးဟာ အခုထက္ထိရင္ၾကားမေစ့ႏုိင္ေသးပဲ ျပန္လည္နလံမထူႏုိင္ေသးတာဟာ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာလုိ႔ ဆုိရမလား ဒါမွမဟုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ အခ်င္းခ်င္းမယုံသကၤာမႈေတြ၊ သံသယေတြ၊ အာဃာတေတြ အတၱစိတ္လြန္ကဲမႈေတြေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူေတြျငင္းႏုိင္မွာလဲ။
ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…
ကေန႔က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အေျခအေနကို ဓမၼဓိဌာန္က်က် သုံးသပ္ၾကည့္ ခ်င္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးကို ျပန္လည္မတည္ေဆာက္ႏုိင္ေသးေတာ့ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အေျခအေနေတြဟာ အဖက္ဖက္က ခၽြတ္ၿခဳံက်ေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ေမြးရာပါ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ လြတ္လပ္စြာေျပာဆုိခြင့္ေရးသားခြင့္ အသင္းအပင္းအဖြဲ႔အစည္း ထူေထာင္ခြင့္ေတြဆုံး႐ႈံးေနပါတယ္။ ပညာေခတ္ႀကီးအျဖစ္ ႏုိင္ငံတကာမွာ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာေတြ ေရွ႕ကုိ တဟုန္ထိုးတုိးတက္ ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔သားသမီးေတြ အားလုံးဟာ ေနာက္မွာက်န္ေနခဲ့ရပါတယ္။
အဆုိးဆုံးကေတာ့ ကေန႔ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရတဲ့ တတိယကမၻာစစ္အႏၲရာယ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြအပါအ၀င္ ႏုိင္ငံႀကီးေတြဟာ လက္နက္အၿပိဳင္အဆုိင္တပ္ဆင္ၿပီး စစ္ေအးေခတ္ၿပိဳင္ဆုိင္မႈကုိ ျပည္လည္ထူေထာင္ေနၾကပါတယ္။ စစ္အင္အားေတြတုိးခ်ဲ႕ေနၾကပါတယ္။ တုိင္းျပည္၀င္ေငြရဲ႕ ရာခုိင္ႏႈန္းထက္၀က္ေက်ာ္ကို စစ္ေရးအတြက္ စစ္တပ္တုိးခ်ဲ႕ဖုိ႔ လက္နက္အဆန္း ေတြထုတ္လုပ္ဖုိ႔ သုံးစြဲေနၾကပါတယ္။ အဲဒီျပည္သူလူထုေတြဟာလည္း စစ္၀န္ေတြပိၿပီး စစ္ကၽြန္ေတြ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနၾကရပါတယ္။ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းက ဂ်ပန္ျပည္ ဟီ႐ုိရွီးမားနဲ႔ နာဂါစကီမွာ ခ်ခဲ့တဲ့ အႏုျမဴဗုံးတစ္လုံးဟာ တစ္ၿမိဳ႕လုံးျပပုံအတိျဖစ္လူေတြဟာ သိန္းနဲ႔ခ်ီၿပီးေသခဲ့ရၿပီး မေသက်န္ခဲ့တဲ့ လူအနည္းငယ္ဟာ ႏွစ္ေပါငး္ ၂၀ခန္႔ႏွစ္ခ်ီၿပီး အႏုျမဴအဆိပ္ သင့္မႈကုိ နလံမထူႏုိင္၊ လူလုံးမလွေအာင္ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။
အခုအင္အားႀကီးႏုိင္ငံတစ္ခ်ဳိ႕မွာရွိေနတဲ့ ဟုိက္ဒ႐ုိဂ်င္ဗုံးတစ္လုံးဟာ ဒုတိယကမာၻစစ္ အတြင္းက ႀကဲခ်ခဲ့တဲ့ အႏုျမဴဗုံးထက္ အဆ၁၅၀ပုိျပင္းၿပီး သာမိုညဴကလီးယားဗုံးဟာ အဆ၅၀၀၀ခန္႔ ပုိျပင္းတယ္လုိ႔ ဂ်ာနယ္တစ္ခ်ဳိ႕မွာ ေရးထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီအတုိင္း ဒီလက္နက္ေတြနဲ႔ တတိယ ကမာၻစစ္ျဖစ္လာရင္ ကမာၻတစ္၀ွမ္းလုံး အလုံးစုံပ်က္စီးရမဲ့ ဘ၀ေရာက္ရမွာ မလြဲဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ ပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဟာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ ပါ၀င္စစ္ဖက္ၿပိဳင္မွာ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ရန္စက်ဴးေက်ာ္မႈ၊ စြက္ဖက္မႈလဲ လုပ္မဲ့ႏုိင္ငံမဟုတ္ေပမယ့္ ကမာၻာစစ္ေျမျပင္မွာ ေျမဇာပင္ျဖစ္ရမဲ့ ဘ၀ေရာက္မွာ မလြဲဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။
ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…
က်ေနာ္ေျပာခဲ့တာကို ၿခဳံငုံသုံးသပ္ၾကည့္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံႀကီးေတြဟာ အခ်ဳိ႕ရန္လုိ တဲ့ အစြန္းေရာက္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ လက္နက္ၿပိဳင္ဆုိင္မႈေတြေၾကာင့္
- တတိယကမာၻစစ္ရဲ႕ စစ္ႏႈတ္ခမ္း၀မွာထုိင္ေနရသလုိျဖစ္ေနပါတယ္။ လူသားအႏၲရာယ္ရဲ႕ အင္မတန္ ႀကီးမားတဲ့ အႏၲရာယ္နဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။
- ျပည္တြင္းမွာလဲ လူမႈေရးအက်ပ္အတည္းေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။
- အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးၿပိဳကြဲေနတဲ့ ရင္ၾကားမေစ့ႏုိင္ေသးတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ပ္အတည္းနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေန ရပါတယ္။
ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…
က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ၆၂ႏွစ္ၾကာ ရင္ဆုိင္ေနခဲ့ၾကရတဲ့ အထက္ပါအေထြေထြအက်ပ္အတည္း ႀကီးတစ္နည္းေျပာရရင္ အမ်ဳိးသားေရးအက်ပ္အတည္း (National Crisis)ကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ဆုိရင္ တစ္မ်ဳိးသားလုံး ၀ုိင္း၀န္းပူးေပါင္းေျဖရွင္းမွသာ ေျပလည္မွာပါ။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ တစ္ဖြဲ႔တစ္စည္းတည္းကမွ တာ၀န္ယူေျဖရွင္းလုိ႔ မရႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ `အမ်ဳိးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရး အမ်ဳိးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရးကုိ´ မျဖစ္မေန တည္ေဆာက္ဖုိ႔ပဲျဖစ္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ဖုိ႔ အတြက္ တာ၀န္ရွိသူအားလုံးဟာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦးအကဲခတ္ေနဖုိ႔ ေျမစမ္းခရမ္းပ်ဳိးေနဖုိ႔ အခ်ိန္မဟုတ္ ေတာ့ဘူး။ အႏၲရာယ္အသြယ္သြယ္ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ အားလုံးကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနၿပီဆုိတာ သိဖုိ႔လုိပါတယ္။ အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးပါဘူး။ အခုစရင္ အခုျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနပါ။
က်ေနာ္လဲ အခါအခြင့္သင့္တုိင္း ညီညြတ္ေရးစကားကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ပါတီတစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး။ အဖြဲ႔အစည္းလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ အႀကံေပးဖုိ႔ပဲ တတ္ႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ စြမ္းအားရွိသေလာက္ ကူညီပါ့မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပတ္သက္သူအားလုံးကုိ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။
- အလုပ္တူ စလုပ္ၾကပါ။
- အလုပ္တူလုုပ္ရင္း အခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈ ရလာပါလိမ့္မယ္။
- နားလည္မႈရရင္ သံသယေတြ မသကၤာမႈေတြေပ်ာက္ၿပီး၊ ညီညြတ္ေရးစိတ္ဓာတ္ဖြ႔ံၿဖိဳးလာ ပါလိမ့္မယ္။
- ဘုံလုပ္ငန္းစဥ္တစ္ရပ္ေပၚေပါက္လာပါလိမ့္မယ္။
- ညီညြတ္ေရးရလာပါလိမ့္မယ္။
- အမ်ဳိးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရး၊ ညီညြတ္ေရးရလာပါလိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယုံၾကည္ပါတယ္။
ရဲေဘာ္မ်ား/မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား…
က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာဟာ လူအမ်ားကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာျဖစ္တာမုိ႔ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ ေမတၱာတရားဟာ ရန္အသြယ္သြယ္ကို ေအာင္ျမင္ႏုိင္ခဲ့သလုိ အျခားဘာသာမ်ားဟာလဲ ေမတၱာတရားကို ေရွ႕တင္ထားတဲ့ ဘာသာေတြျဖစ္ၾကတဲ့အတုိင္း ေမတၱာတရားေရွ႕တန္းတင္ၾကၿပီး သေဘာထားကြဲလြဲမႈေတြ ရွိသင့္သေလာက္ရွိသည့္တုိင္ လုိတုိးပုိေလွ်ာ့ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း မိန္႔ၾကားခဲ့သည့္အတုိင္း သူမနာ၊ ကုိယ္မနာနည္းနဲ႔ ညီညြတ္ေရးကို စတင္တည္ေဆာက္ၿပီး အမ်ဳိးသားေရး အႏၲရာယ္ကို တားဆီးကာကြယ္ၾကပါလုိ႔
- ႏုိင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးေကာင္စီ၀င္ ပုဂၢဳိလ္မ်ား
- အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား
- တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုအားလုံး၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ား
- ပတ္သတ္သူ (အင္အား/ႀကီးငယ္မဟူ) အားလုံးကုိ
ေျပာၾကားရင္း နိဂုံးခ်ဳပ္ပါတယ္။
ညီညြတ္ေရး ေအာင္ရမည္။
သခင္သိန္းေဖ
(၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ား)။
Posted by ျမတ္ေလးငုံ at Monday, January 04, 2010
Labels: မိန္႔ခြန္း
0 comments:
Post a Comment
Links to this post
Subscribe to:
Posts (Atom)